1) مرکزیت گفتمان(متن)، که در آن بر نیروی برسازنده ی زبان
تأکید می شود، به این معنی که ابژه های "طبیعی"، به طور گفتمانی تولید می شوند.
2) هویت های پاره پاره، که در آن بر مرگ سوژه ی فردی، خودآیین و خال
برچسب:
نویسنده: یونا کمالی
تاريخ: جمعه
12 ارديبهشت
1399 ساعت: 23:38